مقاومت کوانتومی Monero در سال ۲۰۲۶، به زبان ساده

در مرداد ۱۴۰۳ (اوت ۲۰۲۴)، مؤسسه NIST نخستین سه استاندارد رسمی رمزنگاری پساکوانتومی خود را نهایی کرد — FIPS 203، 204 و 205 — و یک پرسش بی‌سروصدا جلوی در خانهٔ هر ارز حریم‌خصوصی‌محور سبز شد: وقتی رایانهٔ کوانتومیِ به‌اندازهٔ کافی بزرگ از راه برسد، چه بر سر این ریاضیات می‌آید؟ برای Monero، خطر بزرگ‌تر از زنجیره‌های شفاف است. Bitcoin عمدتاً با مسئلهٔ سرقت روبه‌رو می‌شود؛ اما Monero هم‌زمان با سرقت و حذف ناشناسی درگیر است، چون همان ریاضیات منحنی بیضوی که مبلغ و گیرندهٔ شما را پنهان می‌کند، دقیقاً همان چیزی است که یک مهاجم کوانتومی نشانه می‌گیرد.

بگذارید صادقانه و از همان ابتدا تیتر اصلی را بگوییم: تا سال ۲۰۲۶، Monero مقاوم در برابر کوانتوم نیست و هیچ‌کدام از به‌روزرسانی‌هایی که در این چرخه عرضه می‌شوند این واقعیت را تغییر نمی‌دهند. اما «هنوز مقاوم نیست» با «شکسته شده» زمین تا آسمان فرق دارد. این مقاله گام‌به‌گام نشان می‌دهد که رمزنگاری Monero واقعاً به چه چیزی تکیه دارد، یک رایانهٔ کوانتومی چه کاری می‌تواند و چه کاری نمی‌تواند با آن بکند، نقشه‌راه واقعی ۲۰۲۶ در کجا ایستاده، و شما امروز — اگر اصلاً کاری لازم باشد — چه باید بکنید. اگر از طریق سرویسی بدون احراز هویت مانند MoneroSwapper وارد XMR شوید، همچنین خواهید فهمید چرا حریم خصوصی‌ای که امروز به دست می‌آورید برای سال‌ها پایدار است، نه برای چند روز.

چرا رایانش کوانتومی برای Monero تهدیدی متفاوت است

هر تراکنش Monero بر رمزنگاری منحنی بیضوی ساخته‌شده روی Curve25519 و Ed25519 تکیه دارد. امنیت این منحنی بر «مسئلهٔ لگاریتم گسستهٔ منحنی بیضوی» (ECDLP) استوار است: با داشتن یک کلید عمومی، بازیابی کلید خصوصی متناظر برای سخت‌افزار کلاسیک از نظر محاسباتی نشدنی است. الگوریتم Shor، که روی یک رایانهٔ کوانتومیِ خطاتصحیح‌شده و به‌اندازهٔ کافی بزرگ اجرا شود، دقیقاً همین مسئله را در زمان چندجمله‌ای حل می‌کند.

برای یک ارز شفاف، شکسته‌شدن ECDLP یعنی مهاجم می‌تواند از روی کلیدهای عمومیِ افشاشده کلیدهای خصوصی را استخراج کند و سکه‌ها را بدزدد. جدی است، اما محدود. Monero همین ریسک را به ارث می‌برد و یک ریسک دوم هم به آن می‌افزاید که برای یک پروژهٔ حریم‌خصوصی‌محور احتمالاً بدتر است:

• سرقت خروجی‌های خرج‌نشده: هر خروجی Monero به یک کلید عمومی یک‌بارمصرف (آدرس مخفی) قفل شده که روی زنجیره نشسته است. مهاجم با Shor می‌تواند کلید خصوصی یک‌بارمصرف متناظر را محاسبه کند و خروجی‌هایی را که هرگز جابه‌جا نشده‌اند خرج کند.
• حذف ناشناسی گذشته‌نگر: امضاهای حلقه‌ای، RingCT و آدرس‌های مخفی همگی با تکیه بر روابطی که از نظر ECDLP سخت هستند، پنهان می‌کنند چه کسی به چه کسی پرداخت کرده است. منحنی را بشکنید و گراف تاریخیِ تراکنش‌ها بسیار تحلیل‌پذیرتر می‌شود — حمله‌ای از جنس «امروز جمع کن، بعداً رمزگشایی کن» که حریم خصوصی را هدف می‌گیرد، نه فقط دارایی را.
• داده‌ها همین حالا عمومی‌اند: بلاک‌چین دائمی است و در سراسر جهان تکثیر شده. یک دشمن می‌تواند امروز آن را بایگانی کند و منتظر بماند تا سخت‌افزار به آن برسد؛ به همین دلیل است که حتی اگر هنوز هیچ ماشینی وجود نداشته باشد، پرسشِ زمان‌بندی اهمیت دارد.

همین قرارگرفتن دوگانه در معرض خطر است که باعث می‌شود جامعهٔ پژوهشی Monero مهاجرت پساکوانتومی را یک «کِی» بداند نه یک «اگر» — و به همین دلیل ادعاهای گمراه‌کنندهٔ «Monero ضدکوانتوم است» آسیب واقعی می‌رسانند.

رمزنگاری امروز Monero چگونه کار می‌کند

برای دیدن آنچه در خطر است، خوب است هر قابلیت حریم خصوصی را به فرضی که به آن وابسته است نگاشت کنیم. سه ستون بار اصلی را به دوش می‌کشند و هر سه بر پایهٔ منحنی بیضوی هستند.

امضاهای حلقه‌ای و CLSAG

از زمان ارتقای شبکه در آبان ۱۳۹۹ (اکتبر ۲۰۲۰)، Monero از امضاهای حلقه‌ای CLSAG استفاده می‌کند (جایگزین MLSAG قدیمی‌تر). یک امضای حلقه‌ای ثابت می‌کند که یکی از اعضای گروهی از خروجی‌های طعمه، یک خرج را مجاز کرده است، بدون آنکه فاش کند کدام‌یک. اندازهٔ حلقه در حال حاضر ۱۶ است. ناپیوندپذیریِ خرج‌کنندهٔ واقعی در میان طعمه‌ها یک ویژگیِ سخت از منظر ECDLP است — و Shor آن را آب می‌کند.

RingCT، Bulletproofs+ و آدرس‌های مخفی

RingCT با استفاده از تعهدات Pedersen مبالغ تراکنش را پنهان می‌کند و از سال ۲۰۱۷ فعال است. برای اثبات اینکه یک مبلغ پنهان، نامنفی است بدون فاش‌کردن آن، Monero از اثبات‌های بازهٔ Bulletproofs+ استفاده می‌کند (از هارد فورک مرداد ۱۴۰۱ / اوت ۲۰۲۲ فعال شده) که اندازهٔ اثبات و هزینهٔ راستی‌آزمایی را به‌طور چشمگیری کوچک کرد. آدرس‌های مخفی برای هر خروجی از طریق تبادل کلید Diffie-Hellman یک کلید عمومی یک‌بارمصرفِ تازه می‌سازند، طوری که آدرس واقعی گیرنده هرگز روی زنجیره ظاهر نمی‌شود. تک‌تک این سازه‌ها امنیت خود را به سختیِ لگاریتم گسستهٔ Curve25519 گره می‌زنند.

RandomX و اثبات کار

اثبات کار RandomX در Monero داستان جداگانه‌ای دارد. این یک مسئلهٔ درهم‌سازی و جست‌وجو است و ابزار کوانتومیِ مرتبط در اینجا الگوریتم Grover است، نه Shor. در ادامه می‌بینیم چرا همین تمایز، مرز میان «قابل‌مدیریت» و «وجودی» است.

حقیقت ناخوشایند: یک رایانهٔ کوانتومیِ تنها که از نظر رمزنگاری مرتبط باشد، نه‌تنها به مهاجم اجازه می‌دهد XMRهای بی‌حرکت را بدزدد، بلکه به‌طور گذشته‌نگر حریم خصوصیِ تراکنش‌هایی را که سال‌ها پیش تأیید شده‌اند تضعیف می‌کند. ماندگاری دو لبه دارد.

رایانه‌های کوانتومی در سال ۲۰۲۶ چه می‌توانند و چه نمی‌توانند بکنند

این تهدید به‌روشنی به دو الگوریتم با پیامدهای بسیار متفاوت برای Monero تقسیم می‌شود.

شتاب درجه‌دومی Grover هشداردهنده به نظر می‌رسد اما نیست. نصف‌کردن قدرت بیتیِ مؤثرِ یک ابزار ۲۵۶ بیتی، تقریباً ۱۲۸ بیت باقی می‌گذارد — حاشیهٔ امنیتی‌ای که دشمنان کلاسیک همین حالا هم نمی‌توانند به آن دست بزنند و سربار ضریب ثابتِ عظیم Grover آن را بدتر می‌کند، نه بهتر. رمزنگاری متقارن و درهم‌سازی با حداکثر یک افزایش پارامتر، عصر کوانتومی را پشت سر می‌گذارند.

الگوریتم Shor نگرانی واقعی است و عامل تعیین‌کننده سخت‌افزار است. شکستن رمزنگاری منحنی بیضوی ۲۵۶ بیتی به چند هزار کیوبیت منطقیِ خطاتصحیح‌شده نیاز دارد که آن هم به نوبهٔ خود — پس از احتساب سربار تصحیح خطای کوانتومی — به میلیون‌ها کیوبیت فیزیکی نیاز دارد. در ۲۰۲۶ کجا ایستاده‌ایم؟

• شمار کیوبیت‌های فیزیکی بالا می‌رود، کیوبیت‌های منطقی نه: تراشهٔ Condor شرکت IBM در سال ۲۰۲۳ به ۱۱۲۱ کیوبیت فیزیکی رسید، اما آن‌ها پرنویز هستند. شمار کیوبیت‌های منطقیِ پایدار و خطاتصحیح‌شده در هر جای دنیا هنوز در حد چند واحد تا چند ده‌تاست.
• تصحیح خطا از یک نقطهٔ عطف عبور کرد: تراشهٔ Willow شرکت Google در دسامبر ۲۰۲۴ تصحیح خطای زیرآستانه را نشان داد — افزودن کیوبیت نرخ خطا را کاهش داد به‌جای آنکه افزایش دهد. این یک گام واقعی است، اما از یک کیوبیت منطقی تا هزاران کیوبیت راه درازی در پیش است.
• برآوردها مدام جابه‌جا می‌شوند: یک بازنگری در سال ۲۰۲۵، شمار کیوبیت لازم برای شکستن RSA-2048 را به کمتر از یک میلیون کیوبیت فیزیکی کاهش داد، از رقم‌های پیشین ۲۰ میلیونی. برای پژوهشگران دلگرم‌کننده و برای رمزنگاران هشداردهنده — اما هنوز هم اصلاً نزدیک ماشین‌های امروز نیست.

اجماع اصلیِ کارشناسان، ظهور یک رایانهٔ کوانتومیِ مرتبط از نظر رمزنگاری را دست‌کم جایی در دههٔ ۲۰۳۰ می‌داند، با عدم‌قطعیت گسترده و احتمالی غیرناچیز که هرگز در مقیاس کاربردی از راه نرسد. Monero در سال ۲۰۲۶ در خطر فوری نیست. ریسک بایگانیِ «امروز جمع کن، بعداً رمزگشایی کن» تنها بخشی است که امروز گاز می‌گیرد و آرام گاز می‌گیرد.

نقشه‌راه پساکوانتومی Monero: چه چیزی واقعی است و چه چیزی هیاهو

اینجا جایی است که اطلاعات نادرست رشد می‌کند، پس بگذارید دربارهٔ خط لولهٔ ۲۰۲۵–۲۰۲۶ دقیق باشیم.

FCMP++ یک جهش حریم خصوصی است، نه سپر کوانتومی

ارتقای سرتیتر در این چرخه FCMP++ است (اثبات‌های عضویت کل‌زنجیره). به‌جای پنهان‌کردن خرج واقعی در میان ۱۵ طعمه، FCMP++ ثابت می‌کند که خروجیِ خرج‌شده به کل مجموعهٔ خروجی‌هایی که تا کنون ساخته شده‌اند تعلق دارد — و در نتیجه مجموعهٔ ناشناسی را به اندازهٔ کل بلاک‌چین می‌کند. این ارتقا در سال ۲۰۲۵ پیش از یک هارد فورک برنامه‌ریزی‌شده ممیزی‌های رسمی را پشت سر گذاشت. این یک بهبود بزرگ در حریم خصوصی و مقیاس‌پذیری است.

این ارتقا همچنین پساکوانتومی نیست. FCMP++ بر پایهٔ Curve Trees و با استفاده از یک چرخهٔ منحنی بیضوی (منحنی‌های Helios و Selene) ساخته شده است. بر همان فرض‌های لگاریتم گسسته‌ای استوار است که Shor آن‌ها را می‌شکند. هرکس به شما بگوید FCMP++ «Monero را در برابر رایانه‌های کوانتومی آینده‌پایدار می‌کند» اشتباه می‌کند — این ارتقا مجموعهٔ ناشناسی شما را آینده‌پایدار می‌کند که چیزی متفاوت و همچنان ارزشمند است.

Seraphis و Jamtis

دورتر از آن، Seraphis (یک پروتکل تراکنش بازطراحی‌شده) و Jamtis (طرح آدرس‌دهیِ همراه آن) قرار دارند. این‌ها حریم خصوصی، تجربهٔ کاربری کیف پول و انعطاف‌پذیری اثبات‌ها را بهبود می‌دهند. مانند FCMP++، این‌ها سازه‌های منحنی بیضوی هستند و به‌خودیِ‌خود مقاوم در برابر کوانتوم نیستند.

کارِ پساکوانتومیِ واقعی

Monero پساکوانتومیِ واقعی یک موضوع پژوهشیِ زنده در آزمایشگاه پژوهشی Monero (Monero Research Lab) است، نه یک قابلیت عرضه‌شده. مسئلهٔ سخت این است که سامانه‌های امضا و اثباتِ پساکوانتومی — طرح‌های مبتنی بر شبکه مانند ML-DSA یا طرح‌های مبتنی بر هش مانند SLH-DSA — اشیایی بسیار بزرگ‌تر از معادل‌های منحنی بیضوی تولید می‌کنند. پیچ‌کردن آن‌ها روی پروتکلی حریم‌خصوصی‌محور که به تعهدات فشرده و اثبات‌های بازه وابسته است، بدون آنکه حجم تراکنش‌ها ده‌برابر شود، یک چالش مهندسیِ واقعاً حل‌نشده است. انتظار یک تلاش چندساله را داشته باشید که از طریق یک هارد فورکِ آینده هماهنگ می‌شود، خیلی بعد از فرودآمدن FCMP++ و Seraphis.

دارندگان XMR در سال ۲۰۲۶ واقعاً باید چه کنند

راهنمایی عملی کوتاه است، چون بیشتر توصیه‌های «خودت را از کوانتوم محافظت کن» برای رمزارز یا زودهنگام‌اند یا به‌صورت فردی غیرقابل‌اجرا. این فهرستِ واقع‌بینانه است.

1. با تیترهای کوانتومی وحشت‌زده نفروشید. هیچ رایانهٔ کوانتومی‌ای در ۲۰۲۶ نمی‌تواند به Curve25519 دست بزند. مقاله‌هایی که خلافش را ادعا می‌کنند، دارند شمار کیوبیت‌های فیزیکیِ خطاتصحیح‌نشده را برون‌یابی می‌کنند.
2. نرم‌افزار کیف پول را به‌روز نگه دارید. وقتی Monero یک مهاجرت پساکوانتومی را هماهنگ کند، این مهاجرت از طریق یک هارد فورک از راه می‌رسد که جابه‌جایی وجوه به انواع خروجی جدید را می‌طلبد. اجرای یک کیف پول به‌روز، راهی است که از طریق آن این تغییر را دریافت می‌کنید و به آن عمل می‌کنید.
3. حاکمیت را دنبال کنید، نه اینفلوئنسرها را. آزمایشگاه پژوهشی Monero، یادداشت‌های انتشار getmonero.org و زمان‌بندی هارد فورک را رصد کنید. یک گذار پساکوانتومیِ واقعی همان‌جا اعلام، ممیزی و تاریخ‌گذاری خواهد شد.
4. ریسک بایگانی را تنها نگرانی فعلی بدانید. اگر به بیشترین حریم خصوصی در افق بلندمدت نیاز دارید، ردپای پیوندپذیری را که امروز ایجاد می‌کنید کمینه کنید، چون زنجیره دائمی است. به‌دست‌آوردن XMR از طریق یک سواپ بدون لاگ و بدون KYC، پیوندهای هویتیِ خارج‌از‌زنجیره را که از هر شکست رمزنگاریِ آینده جان سالم به در می‌برند، کاهش می‌دهد.

توجه کنید چه چیزی غایب است: هیچ «کیف پول Monero ضدکوانتوم»ی برای کوچ‌کردن به آن وجود ندارد، هیچ تنظیماتی برای روشن‌وخاموش‌کردن نیست. مهاجرت، هنگامی که از راه برسد، یک رویداد در سطح پروتکل است که کل شبکه با هم انجامش می‌دهد.

یک مثال ملموس: سرقت در برابر حذف ناشناسی

دشمنی را تصور کنید که کل بلاک‌چین Monero را در سال ۲۰۲۶ بایگانی کرده و، فرض کنیم در سال ۲۰۳۵، به یک رایانهٔ کوانتومیِ مرتبط از نظر رمزنگاری دست می‌یابد. دو چیز مجزا ممکن می‌شوند و قربانیان متفاوتی را هدف می‌گیرند.

نخست، سرقت: هر خروجی‌ای که تا آن لحظه هنوز خرج‌نشده باشد می‌تواند تخلیه شود، چون کلید یک‌بارمصرفِ آن از روی آدرس مخفیِ روی زنجیره قابل‌بازیابی است. سکه‌هایی که پیش از وقوع شکست به یک نوع خروجیِ پساکوانتومی منتقل شده‌اند امن هستند — و دقیقاً به همین دلیل است که یک مهاجرت هماهنگ اهمیت دارد و اجرای نرم‌افزار به‌روز گام اول است.

دوم، حذف ناشناسی: خروجی‌های خرج‌شده را نمی‌توان دزدید، اما امضاهای حلقه‌ای تاریخی و روابط آدرس‌های مخفی را می‌توان از هم باز کرد و بالقوه فاش کرد چه کسی سال‌ها پیش با چه کسی تراکنش داشته است. در برابر این کار، هیچ دفاعی از جنس «جابه‌جاکردن سکه‌ها» وجود ندارد؛ تنها راه کاهش آسیب، محدودکردن پیوندهای هویتی است که به XMR خود در خارج از زنجیره می‌چسبانید. وقتی یک کیف پول را از طریق MoneroSwapper بدون حساب، بدون ایمیل و بدون مدرک شناسایی شارژ می‌کنید، هیچ سابقهٔ KYC در صرافی وجود ندارد که آن فعالیتِ روی‌زنجیرهٔ قابل‌رمزگشایی در آینده را به نام شما گره بزند. ریاضیاتِ روی زنجیره شاید سرانجام تضعیف شود؛ اما خرده‌نانِ خارج‌از‌زنجیره‌ای که از همان ابتدا وجود نداشته، دیگر قابل‌بازگرداندن نیست.

چرا این موضوع برای کاربران فارسی‌زبان اهمیتی دوچندان دارد

برای بسیاری از کاربران در منطقه، Monero فقط یک تجربهٔ فنی نیست؛ ابزاری برای حفظ ارزش و حریم خصوصی در فضایی است که نوسان ارزی، محدودیت‌های نقل‌وانتقال بین‌المللی و نظارت گسترده واقعیت روزمره است. وقتی دسترسی به ریل‌های بانکیِ متعارف شکننده باشد، ماندگاری بلاک‌چین یک شمشیر دولبه می‌شود: همان دفترکلی که آزادیِ تراکنش می‌دهد، یک بایگانیِ دائمی هم می‌سازد که می‌تواند سال‌ها بعد علیه شما خوانده شود.

به همین دلیل، تهدید «امروز جمع کن، بعداً رمزگشایی کن» برای کسی که در محیطی با نظارت بالا فعالیت می‌کند، انتزاعی‌تر از آن چیزی نیست که به نظر می‌رسد. شما لازم نیست منتظر یک رایانهٔ کوانتومی بمانید تا بفهمید چرا کمینه‌کردن پیوندهای هویتیِ خارج‌از‌زنجیره از همین امروز مهم است. نهادهایی مانند بانک مرکزی و سازمان امور مالیاتی ممکن است مقررات رمزارز را در سال‌های آینده سفت‌وسخت‌تر کنند، اما هیچ مقرراتی نمی‌تواند یک سابقهٔ KYC را که هرگز ایجاد نشده پاک کند یا بازگرداند. غیبتِ آن داده، پایدارترین لایهٔ دفاعیِ شماست.

پیام عملی ساده است: حریم خصوصیِ فنیِ Monero را با حریم خصوصیِ عملیاتیِ خودتان اشتباه نگیرید. پروتکل کار خودش را می‌کند؛ اما اینکه چگونه و از کجا XMR به دست می‌آورید، تعیین می‌کند چه ردپایی بیرون از زنجیره باقی می‌ماند — و این بخشی است که کاملاً در کنترل شماست.

پرسش‌های پرتکرار

آیا Monero در سال ۲۰۲۶ مقاوم در برابر کوانتوم است؟

خیر. امضاهای حلقه‌ای، RingCT، آدرس‌های مخفی و کلیدهای Monero همگی به رمزنگاری منحنی بیضوی تکیه دارند که الگوریتم Shor روی یک رایانهٔ کوانتومیِ بزرگ و خطاتصحیح‌شده آن را می‌شکند. چنین ماشینی در ۲۰۲۶ وجود ندارد، پس خطر فعلی در کار نیست — اما Monero پساکوانتومی نیست و هیچ ارتقای کنونی‌ای آن را چنین نمی‌کند.

آیا FCMP++ ‏Monero را ضدکوانتوم می‌کند؟

خیر، و این یک تصور غلط رایج است. FCMP++ با گسترش مجموعهٔ ناشناسی به اندازهٔ کل بلاک‌چین، حریم خصوصی را به‌شدت بهبود می‌دهد، اما بر پایهٔ Curve Trees منحنی بیضوی ساخته شده و بر همان فرض‌های لگاریتم گسسته‌ای استوار است که یک رایانهٔ کوانتومی به آن حمله می‌کند. این یک ارتقای حریم خصوصی است، نه یک دفاع کوانتومی.

یک رایانهٔ کوانتومی واقعاً کِی می‌تواند Monero را بشکند؟

برآوردهای اصلی، دست‌کم به دههٔ ۲۰۳۰ برای یک رایانهٔ کوانتومیِ مرتبط از نظر رمزنگاری اشاره می‌کنند، با عدم‌قطعیت زیاد. شکستن رمزنگاری منحنی بیضوی ۲۵۶ بیتی به هزاران کیوبیت منطقی و میلیون‌ها کیوبیت فیزیکی نیاز دارد؛ در سال ۲۰۲۶ دنیا تنها انگشت‌شماری کیوبیت منطقیِ پایدار دارد. این زمان‌بندی می‌تواند خیلی دیرتر بیفتد — یا، با احتمال کمتر، زودتر برسد.

آیا باید XMR خود را جابه‌جا کنم تا از رایانه‌های کوانتومی محافظتش کنم؟

هنوز نه. جایی امن از نظر کوانتومی برای جابه‌جاکردن آن وجود ندارد، چون Monero پساکوانتومی هنوز یک تلاش پژوهشی است. کار واقع‌بینانه این است که نرم‌افزار کیف پول خود را به‌روز نگه دارید تا بتوانید در یک هارد فورکِ مهاجرتیِ آینده مشارکت کنید، و با توجه به ماندگاریِ بلاک‌چین، پیوندهای هویتیِ خارج‌از‌زنجیره را از همین امروز کمینه کنید.

آیا الگوریتم Grover استخراج RandomX در Monero را تهدید می‌کند؟

فقط به‌طور حاشیه‌ای. الگوریتم Grover یک شتاب درجه‌دومی در برابر درهم‌سازی و جست‌وجو ارائه می‌دهد و عملاً قدرت بیتیِ یک هش را نصف می‌کند — یک ابزار ۲۵۶ بیتی به امنیت حدود ۱۲۸ بیت می‌رسد که به‌راحتی دور از دسترس باقی می‌ماند. اثبات کار و درهم‌سازی از عصر کوانتومی جان سالم به در می‌برند؛ لایهٔ امضای منحنی بیضوی نگرانی واقعی است.

جمع‌بندی

مقاومت کوانتومی یکی از آن موضوعات نادر دربارهٔ Monero است که پاسخ دقیق در آن آرامش‌بخش‌تر از تیترهاست: یک ریسک واقعیِ بلندمدت وجود دارد، در سال ۲۰۲۶ حاضر نیست، و پژوهشگران پروژه با آن همچون یک «کِی»ِ جدی برخورد می‌کنند، نه یک وحشت. ‏FCMP++، Seraphis و Jamtis ‏Monero را خصوصی‌تر و مقیاس‌پذیرتر می‌کنند اما ادعای سپر کوانتومی‌بودن ندارند — کارِ پساکوانتومیِ واقعی یک تلاش چندساله است که هنوز روی میز آزمایشگاه قرار دارد. هوشمندانه‌ترین کاری که اکنون می‌توانید بکنید این است که نرم‌افزار خود را به‌روز نگه دارید، نقشه‌راه پروتکل را دنبال کنید نه اینفلوئنسرها را، و به یاد بسپارید که حریم خصوصیِ خارج‌از‌زنجیره‌ای که امروز برقرار می‌کنید، از هر شکست رمزنگاریِ آینده دوام می‌آورد. اگر XMR بدون هیچ ردِ KYC چسبیده به آن می‌خواهید، می‌توانید از طریق MoneroSwapper ‏به‌صورت ناشناس Monero بخرید و از همان خرده‌نان هویتی که هیچ مهاجرت آینده‌ای نمی‌تواند برایتان پاکش کند، عبور کنید.